Jestem człowiekiem, takim jak wszyscy. Nie zamierzam myśleć o sobie jako wyjątkowej, gdyż taka nie jestem. Szukam zrozumienia poprzez muzykę i poezję, choć - przyznajmy szczerze - wychodzi mi to dość fatalnie. Jednak mimo, iż wiem, że moje wypociny są złamanego grosza nie warte, nie przestanę tego robić. Wielu ludzi w złych chwilach wyżywa się wrzeszcząc czy okładając pięściami poduszkę, ja tymczasem po prostu przelewam uczucia na papier. Może i jest osoba, której moje wiersze przypadłyby do gustu, ale nie zamierzam być dla nikogo przykładem, bo zwyczajnie moje doświadczenie nadal ma do tego zbyt niski wskaźnik. Naturalnie wiele osób pewnie traktuje moje słowa jako użalanie się nad sobą i może nawet mają rację, nie wiem. Jestem przyzwyczajona do krzywych spojrzeń w moim kierunku, mym przeznaczeniem jest życie w samotności. I tyle. W żadnym przypadku nie nazywam się poetką, bo najzwyczajniej tak nie jest. Ale to moje marzenie i nie przestanę walczyć. Koniec.